Vortex

Мои пресуди

Megadeth - Endgame

После неколку обиди албумов звучи ко вистинско враќање на бендот во форма. Од Youthanasia наваму не сум слушнал комплетен Megadeth албум, обично имало добар материјал и еден куп песни за притискање „скип“. На Endgame сите работи се погодени, песните се динамични и различни, продукцијата е врвот на Andy Sneap, Бродерик свири ко Марти никогаш да не постоел и има голема слобода од Дејв (од Rust наваму немам слушнато толку солажи на Megadeth албум). Знам дека ќе се мрчи и за овој албум, ама овој пат ќе биде повеќе тренд, отколку вистинското мислење за албумот. Мала ми е пресудава за све да кажам.

Gorod - Process of a New Decline

На времето бев во заблуда дека франција нема метал бендови и ако некој прочепка низ 90-тите ќе примети дека метал бендовите се бројат на прсти (како и бројот на употребливи неврони во главата на просечното македонче хахаха). За среќа, 10 години подоцна имам комплетно различна слика за француската сцена. Со исклучок на некои power бљувотини практично не знам за лош француски метал бенд. Gorod се самиот врв, технички дет метал бенд од соништата. Новиов албум е различен од претходниот по тоа што нема песни кои што се издвојуваат (Chronicle From The Stone Age ммммм…) туку функционира како целина.

Eternal Tears of Sorrow - Children of the Dark Waters

Ех на времето кога поради удар у глава со кошаркарска топка (не играм кошарка, само поминував у погрешно време) почнав да слушам се што беше мелодично и со синтисајзери… буквално секоја недела имав нов омилен бенд. Некаде тоа време се појави и Virgin And A Whore и од прво слушање мислев дека ништо нема подобро напраено во светот на мелодичниот дет метал. In Flames и Dark Tranquillity одеднаш станаа бедни и мувлосани ко заборавените лебови у кујна. Во меѓувреме Eternal Tears of Sorrow (кхм, геј!) се распаднаа па продолжија со своите досадни албуми а на мене ми се среди главата (или не?).